رکوردزنی هیچ وقت واقعاً برایم اهمیت نداشته است. اهداف من بسیار واقع بینانه و عادی بودند؛ امیدوار بودم که شاید در میان ١٠٠ یا شاید ١٠ تنیس‌باز برتر آن مقطع قرار بگیرم. اما همیشه سعی می‌کردم برای تحقق رویاهایم تلاش کنم.

تحول واقعی در زندگی‌ام وقتی رخ داد که ۱۴ ساله بودم و خانه را ترک کردم تا برای یادگیری تنیس به مرکز ملی تنیس سوئیس بروم. در آنجا بود که از یک پسربچه تبدیل به یک مرد شدم. آن سه سال مهمترین دوران زندگی من بود. سعی کردم راز قدرت ذهنی را دریابم.

اما شش سال دیگر طول کشید تا این مفهوم را درک کنم و در زمین تنیس کاملاً احساس راحتی داشته باشم. باید درس‌های سختی یاد می‌گرفتم و بزرگترین ناامیدی‌ها پس از باخت یک بازی دیگر که ناشی از احساسات کنترل‌نشده‌ام بود را تجربه می‌کردم. لحظه‌ای که بالاخره همه چیز را درست انجام دادم حس خوبی داشتم؛ آنقدر خوب که هیچ گاه آن را تغییر ندادم.

کشورم، سوئیس، نقش بسیار مهمی در آنچه امروز به دست آورده‌ام داشته است. سرانجام دریافتم که می‌توانم اولین سوئیسی باشم که نفر اول جهان می‌شود. آن وقت بود که فهمیدم می‌توانم هر آنچه قبلا انجام نشده است را به دست آورم. و این چیزی بود که اتفاق افتاد. بنابراین از آن استقبال کردم و از رقابت‌ها، از رکوردهایی که می‌توانستم بشکنم و از تورنمنت‌هایی که دوست داشتم در آن بازی کنم الهام و انگیزه گرفتم.

سال ٢٠٠٩ شد. تابستان آن سال برای اولین بار قهرمان مسابقات آزاد فرانسه شده بودم و می‌خواستم به ویمبلدون بروم تا رکورد بی‌سابقه گرانداسلم® پیت سمپراس را بشکنم. وقتی که قهرمان شدم و در مسابقه به یادماندنی پنج سِتی در مقابل رادیک رکوردزنی کردم، باورم نمی‌شد. در کل بازی نتوانستم رکوردزنی کنم تا اینکه در ست آخر موفق به انجام این کار شدم و به پیروزی رسیدم. وقتی که داشتم جام قهرمانی را بالای سر می‌بردم، رولکس خود را به دستم بسته بودم.

برای همین است که این ساعت اهمیت خاصی برایم دارد. وقتی به آن نگاه می‌کنم آن روز را به وضوح به یاد می‌آورم: پیت سمپراس برای تماشای فینال آمده بود. او گفت که همیشه قصد داشته تا اگر شانس شکستن رکورد او را داشته باشم به تماشای بازی‌ام بیاید. بیورن بورگ هم آنجا بود، جان مک‌انرو داشت گزارش می‌کرد و راد لیور نیز آنجا بود. خیلی از اسطوره‌های تنیس آنجا حضور داشتند. وقتی بازی تمام شد، همه آن‌ها از پله‌ها پایین آمدند تا برای موفقیت‌ام در شکستن رکورد به من تبریک بگویند. حس بسیار خوبی بود که داشتم از خانواده تنیس که برایم فوق‌العاده مهم است عشق و محبت دریافت می‌کردم.

هر بار که رولکس را به دستم می‌بندم، آن لحظات عالی برایم تداعی می‌شود. رولکس همچنین یادآور این است که اگر سخت تلاش نکنی، فرد دیگری این کار را می‌کند و نهایتاً تو را پشت سر می‌گذارد. بنابراین باید سختکوش و حتی تا حدی سرسخت اما همواره منصف باشی و با سبک خودت بازی کنی. فکر می‌کنم این خیلی مهم است.