رابطه میان سوارکار و اسب، اساسا شبیه به یک داستان عاشقانه است. این نوع رابطه چیزی نیست که یک شبه شکل بگیرد. سوارکار باید ساعت‌های زیادی را با اسب خود تمرین کند تا بتواند بفهمد که او چه چیزهایی را می‌داند و چه چیزهایی را نمی‌داند. این هماهنگی در طول زمان از طریق اعتماد به نفس شکل می‌گیرد.

همیشه مطمئن بودم که می‌خواهم زمانم را با اسب‌ها سپری کنم و فکر می‌کنم پیش از این‌که حتی راه رفتن را بیاموزم سوار بر اسب شدم. وقتی که سوار اسب هستم احساس خوشبختی می‌کنم، چون حس می‌کنم که آزاد هستم. در آن لحظه فقط من هستم و اسبم. و در واقع این همان حسی است که من به دنبال آن هستم، احساسی که بزرگترین لذت زندگی من است. سوارکاری تنها یک ورزش نیست و بیشتر شبیه به نوعی زندگی است. در واقع باید با همه وجود عاشق این ورزش باشید چرا که اساسا باید زندگی خود را وقف اسب‌ها کنید. این طرز نگاه به زندگی بسیار زیباست: درس‌هایی که از اسب‌ها یاد می‌گیرم باعث می‌شود تا تبدیل به انسان بهتری شوم. و این‌ روش رسیدن به موفقیت است.

اولین باری که در مسابقه بین المللی پرش با اسب ژنو شرکت کردم ۱۶ سال داشتم. من عاشق این مسابقه و افرادی هستم که برای تماشای آن می‌آیند. آن‌ها هزار برابر این عشق را به من باز می‌گردانند، آن یک هفته لذت بخش‌ترین هفته سال است. من همیشه تلاش می‌کنم تا سال به سال نمایش بهتری از خود در آن مسابقات ارائه دهم. سوارکاری در سوئیس را دوست دارم؛ جایی‌که تماشاگران قلب تپنده مسابقه هستند و هنگامی‌که وارد استادیوم می‌شوید صدای آن‌ها را می‌شنوید که در حال تشویق‌ شما هستند... آن‌ها به من بال می‌دهند.

ساعت رولکس Daytona من تمام این خاطرات را برایم زنده می‌کند، زیرا برای اولین بار که در مسابقات بین‌المللی پرش با اسب ژنو پیروز شدم آن را به دستم بسته بودم. آن اتفاق برای من بسیار ویژه بود، آن روز را هرگز فراموش نمی‌کنم. این ساعت اکثر اوقات همراه من بوده است، شب و روز روی دستم است، در همه شرایط این ساعت همراه من است.

از آن زمان ساعت من شاهد لحظات خوب زیادی بوده است، اما در عین حال بسیار خوشحالم که ساعتم نمی‌تواند حرف بزند چون لحظاتی بوده‌است که بهتر است بین من و او بماند.

امروز که به ساعتم نگاه می‌کنم احساس می‌کنم بخشی از وجودم شده است.