در دست گرفتن راکت تنیس بیشترین اعتماد به نفس را به من می‌دهد. در تمام طول زندگی بهترین تکیه‌گاه من بوده است و چیزی فراتر از یک زندگی عادی را برای من به ارمغان آورده است. راکت تنیس و من دست در دست به جلو می‌رویم. این ورزش چیزهایی به من داده است که هرگز حتی در رویاهایم هم نمی‌توانستم به آن‌ها برسم. اما بیشتر از هر چیز دیگر، سلامتی‌ام را به من بازگردانده است.در دوران کودکی‌ام بسیار مریض بودم و زمان زیادی را در بیمارستان سپری می‌کردم. در نهایت پزشکان به پدر و مادرم توصیه کردند که به انجام یک ورزش در هوای آزاد بپردازم تا شاید با کمک فعالیت فیزیکی بتوانم سلامتی‌ام را به دست بیاورم.

در هندوستان، کشوری با بیش از یک میلیارد نفر جمعیت، بسیاری از افراد نمی‌توانستند قبول کنند که چرا باید پولی را که به سختی به دست می‌آمد، برای تمرینات حرفه‌ای تنیس یک کودک مریض خرج کرد. اما تنیس همه چیز را برای من تغییر داد و من نه تنها تبدیل به یکی از اولین تنیس‌بازان حرفه‌ای هندوستان شدم، بلکه در واقع تبدیل به یکی از اولین ورزشکاران حرفه‌ای هندوستان در میان همه رشته‌ها شدم. من فکر می‌کنم که تنیس عالی‌ترین آموزشی بود که می‌توانستم دریافت کنم. تنیس نه تنها درباره جهان به من آموخت، بلکه درباره خودم و پتانسیل رسیدن افراد به موفقیت نیز به من آموخت. تنیس بیشتر از آن چیزی که تصورش را داشتم به من داد و رولکس من نیز نماد همین مساله است. این ساعت به شما نشان می‌دهد که هیچ چیز غیر ممکنی وجود ندارد.

در سال ۱۹۷۶ در تورنمنت Newport Hall of Fame که در آمریکا برگزار می‌شد به قهرمانی رسیدم و نمی‌توانستم باور کنم که در کنار جوایز مالی، این ساعت را نیز دریافت کرده‌ام. از آن زمان تا کنون هرگز این ساعت را از دست خودم باز نکرده‌ام. این ساعت در هر شرایطی با من بوده و هنوز هم پس از گذشت ۴۰سال دارایی مورد علاقه من است. در هندوستان تنها افرادی این نوع ساعت‌ها را به دست می‌کنند که به موفقیت بزرگی دست یافته‌اند. وقتی که من در سن ۲۳ سالگی این ساعت را دریافت کردم، فکر می‌کردم که سنم آنقدر نیست که بتوانم آن را به دست آورده باشم. فکر نمی‌کردم آنقدر خوب باشم که آن را داشته باشم و تنها دلیلی که آن را به دستم می‌بستم این بود که توانسته بودم آن را تصاحب کنم و از این بابت به خودم می‌بالیدم.

علاوه بر این، من در زندگی بسیار خوش شانس بوده‌ام که توانستم کارهای زیادی را انجام دهم که یکی از بارزترین آن‌ها انتخاب به عنوان سفیر صلح توسط دبیر کل سازمان ملل متحد کوفی عنان و قرار گرفتن در کنار افرادی همچون بوکسور افسانه‌ای محمد علی، مایکل داگلاس بازیگر، الی ویزل برنده جایزه نوبل، و خواننده اپرا لوچانو پاواروتی بوده است. به وضوح می‌توانستم ببینم که اگر کسی ذهن خود را بر روی دست‌یابی به هدفی متمرکز کند چگونه می‌تواند تحولی عظیم ایجاد کند. من در بازی‌های المپیک نماینده هندوستان بودم و مشعل المپیک را حمل کردم که این افتخاری بود که از طرف دولت هندوستان به من داده شده بود. من فکر می‌کنم که تمام این کارها به شما انگیزه می‌دهد تا حتی کارهای بیشتری انجام دهید و اینکه بتوانید مفهوم واقعی زندگی را درک کنید. فکر می‌کنم به همین دلیل بود که ما نیز موسسه خیریه‌ام را تاسیس کردیم تا بتوانیم به سازمان‌های خیریه در هندوستان کمک کنیم.

برای کسی که با شرایط نامساعد سلامتی بزرگ شده بود، افتخار بزرگی است که بتواند برنده چیزی باشد که من به دست خود بسته‌ام، چیزی که می‌توانم تا آخر عمر به آن افتخار کنم. تا به امروز از خودم می‌پرسم که، «چقدر می‌توان خوب بود؟ آیا می‌شود در انتهای هر روز به خود گفت، ’امروزم را بیهوده تلف نکردم. همه تلاشم را کردم که انسان بهتری باشم، حالا هرچه که می‌خواهد باشد؟‘». حالا هر زمانی که به ساعتم نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم ’امیدوارم که استحقاق آن را داشته‌ام‘.